Verhaal; Bas Tielens, deelnemer Werken in de Revalidatie groep 43, voorjaar 2026

Hoe we beste vrienden werden in Bergeijk

Waarom zou je acht nieuwe medewerkers in de revalidatiebranche eerst ruim drie dagen de hei op sturen in een voormalige boerderij in Bergeijk? Misschien wel omdat ze een vak hebben gekozen waarin ze makkelijk zichzelf tegenkomen. En dan is het handig als dat al eens eerder gebeurd is, liefst op een plek met ruimte en aandacht daarvoor.

Onwennig staan we op de parkeerplaats van De Negende Zaeligheyt, een groepsaccommodatie in het Brabantse Bergeijk, niet ver van Belgische grens. ‘We’ zijn een paar van de acht mannen die het roer om hebben gegooid en een nieuwe wending aan ons leven willen geven. Dat gaan we doen via Werken in de Revalidatie (WIDR), een trainingsorganisatie ontstaan vanuit die sector. Die stoomt zij-instromers in vijf maanden klaar voor de praktijk van onderhoud en keuring van hulpmiddelen in de zorg. We komen onder meer uit de bouw, het gehandicaptenvervoer, de metaal, de horeca, de communicatie, de verpleging en de medische technologie. 

Eenmaal binnen blijken we twee groepsaccommodaties tot onze beschikking te hebben, verbonden door een tussendeur. De ene verbouwen we tot enorme woonkeuken, de andere tot huiskamer. Geen tafeltjes en stoeltjes in deze training, maar lekker op de bank en zie maar waar je je koffie neerzet.

‘Geen selectie’

‘Deze week is geen selectie’, drukt trainer Mayta Braun ons op het hart als we allemaal zitten. Toch, een vakantie zal het ook niet worden, maar dat weten we nu nog niet. Eerst het voorstelrondje, want wie zitten hier eigenlijk? Nog wat aarzelend vertellen we over onze achtergronden. We hebben mooie en soms minder mooie dingen gedaan en meegemaakt. Er zijn kinderen op de wereld gezet en hier en daar schemeren heftige ervaringen door. En er is ook ervaring in de groep met wat invaliditeit kan doen en betekenen, soms heel dichtbij en soms wat verder weg.

En dan is het de beurt aan onze trainers. Jan Zijnstra is de technische man van WIDR. Ooit begonnen in de landbouwmechanisatie heeft hij inmiddels een solide achtergrond in de techniek van de revalidatiehulpmiddelen. Ook solide is Jan z’n Friese achtergrond, z’n eigenwijsheid, maar vooral z’n voelbare toewijding aan dit werk.

Diepgravend programma

Trainer Mayta Braun is één van de oprichters en spil van de WIDR. Mayta (geen Hongaarse, zoals ondergetekende dacht, maar een Inca-naam), zit al dertig jaar in het trainersvak en zal ons de komende drie dagen met zichtbaar gemak en vaste hand door een diepgravend programma loodsen.  Halverwege de week krijgt hij ook nog de titel 'Master of Dead Jokes' van een van ons. Mocht u belangstelling hebben voor het programma van WidR, u bent gewaarschuwd.

Een dag later sluit ook Remco Bervoets aan, de andere oprichter van WIDR en manager met een lange staat van dienst in de revalidatie. Dat ook hij een groot hart heeft voor de sector én voor mensen zal in de dagen erna blijken uit wat hij vertelt en hoe hij onverwachte dingen in ons bovenhaalt, maar ook zorgvuldig maar nadrukkelijk hier en daar confronteert. Na de lunch gaat het programma echt van start. Als eerste gaat het over ‘paradigma’: met welke oogkleppen kijk je naar de wereld en wat verandert er eigenlijk als door een gebeurtenis of nieuw inzicht die kleppen ineens anders staan? Alles, of niets? De aarde was al rond voordat we ontdekten dat die dat was. Die ontdekking veranderde tegelijkertijd alles en maar ook weer niets.

Volgende breinbreker: schrijf op post-its de vijf belangrijkste zaken in je leven. Zijn dat dingen, mensen, of gaat dat over hoe je in wereld wilt staan? En waar sta je eigenlijk zelf in dat lijstje? Oeps, we blijken allemaal onszelf vergeten te zijn! En dat terwijl goede zorg kunnen bieden afhankelijk is van hoe goed je voor jezelf zorgt, legt Mayta fijntjes uit. Na een samen gekookt diner met lasagne die klinkt als een klok en heerlijke salade, gooit Mayta er om 20.45 nog even een uitdaging in: maak op een flip-overvel in 15 minuten een tekening van je leven tot nu toe. Oh ja: die gaan jullie in de komende dagen aan je groepsgenoten presenteren. Ok, 15 minuten, hoe dan? Maar het lukt. We gaan met tollende hoofden naar bed.

Dag twee begint met de eerste set presentaties. Moedige verhalen over doorgaan, met hier en daar een kras of een knauw. We vragen door. Er komen antwoorden, soms makkelijker, soms moeilijker. Er vallen kwartjes.

‘Wat is en hoe werkt succes?’ is de vraag van vandaag. Hoe succesvol vind je jezelf op een aantal belangrijke levensterreinen, en hoe belangrijk vind je ze eigenlijk? Wat gun je jezelf, en hoe ver ben je bereid daarvoor te gaan? We knagen er de hele dag op, tot het weer tijd is voor boodschappen, avondeten (barbecue!), de afwas en ons bed.

De sector

Op dag drie voeren Jan en Remco ons de sector binnen. Wat is een passing? Welke bedrijven zijn er allemaal in de branche en hoe werkt het doolhof van de vergoedingen voor hulpmiddelen? Wat gebeurt er bij een keuring in een instelling en hoe ga je om met lastige situaties bij klanten thuis? Remco schrikt niet terug voor een confronterend rollenspelletje hier en daar en Jan legt wat tricks of the trade uit (‘Als u me een kans geeft, ga ik u zo goed mogelijk proberen te helpen!’).

We luisteren naar de rest van de presentaties. De laatste oefening van vandaag is opschrijven van je vijf belangrijkste kernwaarden. Daar worden we letterlijk in tweetallen het bos mee ingestuurd met de opdracht er vijf minuten non-stop tegen je duo-partner over te praten. Ondergetekende heeft een hele mooie wandeling met z’n groepsgenoot. We zijn geraakt door elkaars verhalen.

Curry

Na Jans onvolprezen curry gaan we de avond en nacht in met de allerlaatste opdracht: schrijf in een paar woorden op post-its tips en tops voor iedere groepsgenoot en plak die op z’n levensverhaal-vel.

Dag 4, het is alweer bijna voorbij, om 11.00 moeten we weg zijn. De laatste ochtend staat in het teken van wat we meenemen van deze intense dagen. Dat is voor ieder van ons anders, maar allemaal zijn we verrast over hoe goed we elkaar (en Mayta, Jan en Remco) hebben leren kennen in zo’n korte tijd. Dat belooft wat voor de komende periode!

We gaan als dikke vrienden naar huis, met het gevoel dat we veel langer dan ruim drie dagen bezig zijn geweest. We hebben veel aan elkaar laten zien, ondergetekende in ieder geval meer dan-ie gedacht had, en dat heeft ons dicht bij elkaar gebracht.

Thuis bekijk ik de oogst aan post-its op mijn vel. Hartverwarmend en ontroerend. Op naar de volgende fase!